3e
Editie Else Where Blues een waar feestje
Zaterdag 17 mei
|
 Zaterdag
17 mei wordt in café Tinus in het Limburgse Helden de derde editie
van Else Where Blues gehouden. Een klein festival waar zowel
regionale amateurbands als ook toppers op het podium staan. Voor
deze editie staan op het podium de regionale band Cut The Crap
daarna Lucy & The Wigflippers en als afsluiting en tevens headliner
The Backbones.
Klokslag 21.00 uur opent
ceremoniemeester Ton Wanten het festival, het is nog niet zo heel
druk maar het publiek begint binnen te stromen.
De eerste band Cut The Crap bijt de spits af met een stevige set
blues en bluesrock. Het kwartet uit de regio Venlo staat al enkele
jaren op het podium, de ervaring die ze hebben opgedaan straalt er
vanaf. En dat blijkt ook wel uit het goede optreden dat ze op dit
festival neerzetten. Zeer gecharmeerd ben ik van de covers die ze
van Cuby and the Blizzards spelen. Oude glorie komt weer naar boven
met dit bekende Nederlandse werk. Maar ook de andere songs die de
band speelt zijn uitstekend, zoals John Hiatt’s nummer ‘Where Is The
Next One Coming From?. Uitstekend uitgevoerd door deze band. Tevens
ook een sterke opening van het festival en daar is het publiek het
volledig mee eens. Hier wordt duidelijk het bewijs geleverd dat we
in Nederland beschikken over goede amateurbands die kwaliteitsblues
maken.
Na een korte ombouwpauze
staat de Brabantse band Lucy & The Wigflippers klaar om het steeds
drukker wordende festival te vermaken met een uitgelezen selectie
aan swing en jumpblues die teruggaat naar de vijftiger jaren. Een
heel andere sound als de openingsband waardoor we een rijke variatie
krijgen van de diverse soorten blues. Frontvrouw Lucy (Marjan
Jonkers) heeft een puike stem die daarnaast ook nog uitstekend
saxofoon speelt. Zij heeft een performance waarmee ze een zaal kan
inpakken. En ook nu doet ze dat door spelend tussen het publiek te
lopen en met het publiek te dansen. Maar alle leden van de band gaan
tot het uiterste om deze avond tot een succes te maken. Het is
schitterend deze band bezig te zien, hun inspirator en mede bandlid
Huub Goosen laat zich volledig uit op zijn gitaar. Met fraai
verpakte soli, strak en vooral gelikt is het voor de ware
liefhebbers een genot om deze band te zien spelen. En zij zelf
hebben ook de grootste schik, het enthousiasme komt naar je toe.
Blij verrast zijn we met het gastoptreden van Arno Vervest. Deze
bassist van The Bluescrowns en The Kingsnakes neemt voor enkele
nummers de contrabas van Henri Colbers over.
De setopbouw is erg spannend opgezet, ze spelen nummers van Teddy
Morgan, Rusty Zinn en Kid Ramos maar ook van Peggy Lee. Zij spelen
ruim een uur om daarna nog eens stevig af te sluiten met een puike
toegift.
Het programma is iets
uitgelopen maar door de goede presentaties van beide bands is dat
voor de bezoekers geen enkel probleem.
Rond half een staan The Backbones klaar om café Tinus op zijn kop te
zetten, zij worden internationaal hoog aangeschreven. Niet voor
niets hebben ze samengespeeld met grootheden als: Mike Welch; Alex
Schultz; Hook Herrera en Matt Schofield. Hun muziek vertoond
overeenkomsten met Lester Butler en ook dat is niet zo verwonderlijk
als je weet dat The Backbones samen met Eddie Clark en Alex Schultz
op het Moulin Blues podium hebben gestaan. Zij gaven daar als the
Lester Tribute Band een prima optreden weg. En op Else Where Blues
doen ze het nog eens dunnetjes over. Wat heet dunnetjes. ‘Big Pete’,
Joost Tazelaar, Lut Luttik en Sander Kooiman zorgen ervoor dat in no
time de boel op zijn kop staat. Bassist Lut Luttink gaat zo tekeer
op zijn contrabas dat een snaar breekt. En dat is hem tijdens een
optreden nog nooit overkomen, dat wil dus wat zeggen.
De band speelt ruim anderhalf uur volgens hun playlist. Hierdoor
krijgt het publiek nummers te horen als: ‘Chromatic Jump’, ‘Bo
Diddley Groove’ en ‘Telephone Blues’ en nog veel meer van dit soort
schitterende blueswerk. Het publiek staat te dansen en te zingen
voor het podium. Zowel de band als het publiek jutten elkaar op en
beiden gaan er flink tegenaan. De band kan niet van het podium
komen, het publiek verlangt gewoonweg meer. De band voldoet daar aan
want ook zij amuseren zich. Helaas na ruim twee uur vette blues van
The Backbones komt er om half drie op de zondagmorgen een einde aan.
Een buitengewoon schitterend optreden van deze formatie en samen met
de vorige twee bands heeft zij ervoor gezorgd dat Else Where Blues
ook dit jaar weer een succes geworden is. Petje af voor alle drie de
bands die tot het uiterste zijn gegaan om dit een waar feest te
maken.
|
