Toppers
gaan wel door op
Else Where Blues
Zaterdag 16 mei 2009
|
 Zaterdag
16 mei is de 4e editie gehouden van het kleinschalige
bluesfestival ‘Else Where Blues’ in het Limburgse Helden. In de
regio inmiddels al een vaste plek verworven op het derde weekend van
mei en voor ingewijden behorende tot de OKE weken? Een kleine
woordspeling op Ospel, Kwadendamme en Else Where Blues.
Drie bands hebben in een druk bezochte café Tinus een prachtige
avond met stevige blues bezorgd. Vanaf 21.00 uur tot 02.30 uur in de
zondagmorgen hebben we kunnen genieten van: Ex Ronny Toober, Johnny
Clark & The Outlaws en King Mo.
De spits wordt afgebeten
door de uit Blerick en Venlo afkomstige dialect band Ex Ronny Toober.
Met een flinke drive openen zij het festival. Hierbij bedienen ze
zich hoofdzakelijk van eigen geschreven werk in het Limburgse
dialect. Normaliter spelen ze diverse muziekstijlen, echter voor
Else Where Blues spelen ze alleen maar vette blues en soms
grofgebekte maar ludieke teksten. Voor veel lol zorgt gitarist Paul
Peeters als hij verkleedt als gospelzangeres samen met de bandleden
het bluespad verlaat om een gospel te zingen. Dit alles onder grote
hilariteit van het publiek. Ex Ronny Toober heeft een prima opening
verzorgd en menigeen heeft kunnen genieten van hun liedjes.
Na ruim vijf kwartier
spelen maakt de band plaats voor een trio afkomstig uit de Betuwe.
Johnny Clark & The Outlaws, waarbij Hans Klerken, zanger/gitarist,
zijn roots ook in Noord-Limburg heeft liggen. Samen met zijn twee
bandleden: Theo Thumper op de drums en Ray op de bas speelt de band
voornamelijk eigen werk. Hun muziekstijl mag je onder de noemer
Texas blues plaatsen. Recht voor zijn raap stevige blues. Nummers
die uitstekend in elkaar zitten, zowel tekstueel als instrumentaal.
Met bijzonder veel variatie in hun nummers zorgen zij ervoor dat je
ze niet kunt betitelen als een powertrio die het moet hebben van dik
hout zaagt men planken. Alles wat deze jongens doen is strakke,
ingetogen en vooral blues van hoog niveau spelen. En live staan de
nummers, die we ook kennen van hun demo, als een huis.
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik een nummer als ‘From Da’
South’ live nog beter vindt als de studio-uitvoering.
Zowel in uptempo nummers als ook bij het rustige werk. Veel
complimenten krijgt de band dan ook tijdens en na hun optreden. Niet
vreemd dus dat de band langer speelt omdat het publiek er geen
genoeg van kan krijgen. Natuurlijk speelt het ook mee dat we nog op
de drummer wachten van de volgende band.
Die volgende band
is niemand minder dan King Mo. Door dat Markus Weymaere iets later
arriveert heeft Sjaak Korsten (drummer van The Bluescrowns) voor
even plaats genomen achter de drumkit en zal hij spelen totdat
Markus arriveert.
Ondanks het korte bestaan van de band genieten ze al van een grote
bekendheid en een schare fans. Dit komt omdat de band live een
uitstekende reputatie heeft opgebouwd maar ook door de kwaliteit en
ervaring van de bandleden. Want laten we eerlijk wezen, Phil Bee
samen met Colly Fransen en Jules van Bussel (allen ex-Phil Bee & The
Buzztones), Sjors Nederlof (Coup de Grace en ex-The Strikes) en
Markus Weymaere (Noël Redding en BJ Scott) zijn niet de minste in de
bluesscene. En allen hebben al in een of andere hoedanigheid op de
grote festivalpodia gestaan. Die ervaring zetten ze om in stevige
blues. Niet zomaar blues maar blues met ballen kun je wel zeggen en
dan ook nog met flinke ballen. Dat heeft voornamelijk met het rappe
gitaarwerk van Sjors Nederlof , een van Nederlands beste blues- en
bluesrock gitaristen en te maken en het opvallende Hammond geluid
van Colly Fransen... De soli die Sjors op zijn omgekeerde gitaar
produceert zijn zo rap en vol passie die het publiek doet sidderen
voor het podium.
Dat ze wat later zijn begonnen dan geplant wordt heb door het
publiek niet kwalijk genomen. De professionaliteit van de band zorgt
er voor dat dit meer dan goed wordt gemaakt met een uitstekend
optreden. Het is kicken op songs zoals: ‘Every Day’, ‘Who knows’ en
vooral ‘Sugar Rush’ waarop Colly Fransen op zijn Hammond eens stevig
uit zijn dak kan gaan. Maar Phil Bee zou niet Phil Bee zijn als hij
geen nummers van Jimmy Hendrix op de setlist heeft staan. Het is
algemeen bekend dat hij een groot fan van deze legendarische
gitarist is.
|
